“Docentschap is een heilig beroep.”, hoorde ik deze week Rabbijn Soetendorp zeggen. En hij motiveerde dat met: “Het hart van de kinderen, de geest is in handen van de leerkracht. En dat je weet dat het wat uitmaakt wanneer je saamhorigheid gevoeld hebt.” Ook zei hij: “Wij zijn medeverantwoordelijk voor elkaar.”

Het zijn woorden die me raken. Aandachtig luister ik naar deze man die ooit van zijn dochter het verwijt kreeg dat hij kinderlijk naïef is.  Zijn naïviteit is wijsheid is voor mij.

Saamhorigheid en erkennen dat we allemaal anders zijn, dat we allemaal talenten hebben. Maslow ziet dat als basisbehoeften voor ieder mens. Dat we elkaar aanvullen wanneer we maar erkennen dat we een gezamenlijk doel hebben.

“Wisdom of the crowd”, zei Victor Mids, ook deze week. Hij had het over een goocheltruc. Maar dat kegelt het psychologisch principe niet omver: Ieder van ons heeft oogkleppen op. Pas wanneer we in gesprek raken met elkaar kunnen we een totaal beeld krijgen op de werkelijkheid die ons omringt.

 

Share