prof Alice Roberts

Afgelopen week was ze gelukkig weer op de televisie:

Professor in de anatomie, paleopathologie (archeologie van botten) en antropologie: Alice Roberts.

Deze keer had ze een prachtig college over de hulpeloze staat waarin mensen geboren worden.

Waarom worden we toch onaf geboren?

… waarom als een “larf” zoals Midas Dekkers ooit schreef.

Niet omdat we anders niet meer door het geboortekanaal passen, …

… zoals de gangbare gedachte is, …

… maar omdat we klaar zijn.

Is een hulpeloze larf klaar?

Ja, want hij of zij is in staat om informatie op te nemen, …

… mensen na te doen, …

… de taal te imiteren, …

… symbolen te begrijpen, …

… een idee te krijgen van wat mag, …

… en wat onverstandig is, …

… door te communiceren met anderen, …

 

Wij zijn mensen.

Wij leren doordat we anderen iets zien … doen.

Wij kunnen zelfs leren van “horen zeggen”.

Ervaringen van anderen, worden bijna onze eigen ervaringen.

Niemand hoeft overnieuw te beginnen met een vuistbijl.

 

… dingen die raar zijn, …

… gewoonten die anders zijn, …

… dat geeft ons te denken, …

… we veroordelen het, …

… of we zien er juist de genialiteit van in, …

… en nemen het over.

 

professor Alice Roberts heeft gelijk.

De groei van mensen na hun geboorte kan alleen door interactie.

Kinderen hunkeren er naar om te groeien, …

… mentaal en fysiek, …

Als we kinderen niet afstompen.

Mensen moeten groeien,…

… hun hele leven lang.

We laten elkaar groeien, …

… door zelf anders te zijn, …

… per ongeluk, …

… of met opzet.

 

Onvolmaakt geboren worden,

geeft anderen te denken.

 

Dat schoot me te binnen toen het CPB met een rapport kwam over het onderwijs:

“Leerlingen presteren het best in een klas met leerlingen op hun eigen niveau.”

Zij bedoelen: Dan heb je de meeste kans op hoge Cito-scores.

Ze hebben gelijk.

 

Maar levert het ook inspiratie op?

En leven wij niet van brood en … inspiratie?

Share